ี่
...............................................................
คุณคือผู้เข้าชมอันดับที่
เริ่มนับ ณ. วันที่ 01/03/2554
ปรับปรุงล่าสุดเมื่อ 16/03/2555
...............................................................
ี่
 
     
 
   
 
   
 
 
 
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
 

ปัญจขันธ์

 

  
ชื่อวิทยาศาสตร์ Gynostemma pentaphyllum (Thunb.)
ชื่ออื่น ชาสตูล เบญจขันธ์ เจียวกู่หลาน เซียนเฉ่า
ลักษณะของพืช เป็นไม้เถาล้มลุก ลำต้นเล็กเรียวยาว ลำต้นที่เลื้อยยางแตกกิ่งแขนงได้ บริเวณข้อของลำต้นที่ทอดนอนไปตามดินจะออกรากได้ ใบเป็นใบประกอบแบบฝ่ามืออกสลับ ส่วนมากมีใบย่อย 5 ใบ ดอกเล็ก สีเหลืองปนเขียว ผลค่อนข้างกลม ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 4- 7 มิลลิเมตร
ส่วนที่ใช้เป็นยา ต้นส่วนเหนือดินและ ใบมีรสขม หรือขมอมหวาน
สรรพคุณและวิธีใช้ แพทย์แผนจีนใช้ส่วนเหนือดินหรือใบเป็นยาแก้อักเสบแก้ไอ ขับเสมหะ แก้หลอดลมอักเสบชนิดเรื้อรัง
การขยายพันธุ์ การเพาะเมล็ด การใช้ลำต้นใต้ดิน การใช้เถาปักชำ การเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อพืช
สภาพดินฟ้าอากาศ ชอบที่ร่ม อากาศชื้น ไม่ชอบอากาศร้อนจัด ไม่ทนความแห้งแล้ง
การปลูก ย้ายกล้าประมาณ 45-60 วัน ไปปลูกในแปลงปลูก นิยมปลูกเป็นแถวแบบยกร่อง ขุดหลุมกว้างลึกประมาณ 1 คืบ ใส่ปุ๋ยหมักพร้อมเชื้อราสีเขียว(ไตรโคเดอร์มา) รองก้นหลุมประมาณหลุมละ 1 กำมือ พื้นที่ปลูกควรมีร่มเงา หรือมีแสงรำไร
การบำรุงรักษา ในช่วงแรกของการปลูกต้องมีการให้ร่มเงาและบังแสงแดด และให้ความชื้นสม่ำเสมอ (รดน้ำเช้า-เย็น) เมื่อปลูกไปได้สักระยะควรมีการให้ปุ๋ย พรวนดิน ตัดกิ่งที่ไม่ได้รับแสงแดดหรือกิ่งแห้งออกไป
เอกสารอ้างอิง กรมพัฒนาการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก กระทรวงสาธารณสุข “แนวทางการผลิตวัตถุดิบปัญจขันธ์ ในประเทศไทย” พิมพ์ที่ ร้านพุ่มทอง ครั้งที่ 1 นนทบุรี 2548


........................................................................................
 
 
  :: ::
...............................................................